هی ی ی ی

هر قدمی که بزرگ شدن ما رو از مامان فاصله میده، "ایمان" جای ما رو براش پر میکنه.

حتی خنده های کیارش هم بیشتر از اونکه مامان رو به شادی و رهایی فارغ شدن از زمان و مکان ببره،

از آینده ای نگران میکنه که این کودک خواهد داشت؛

که ما چنین بودیم و بچه هایمان چنان شدند.

وای به حال این بچه که پدر و مادرش چنانند.